Opis
Przypadek tarnobrzeskiej kultury łużyckiej – a ściślej grupy tarnobrzeskiej, bo takiej terminologii Profesor Marek Gedl używał – pokazuje, że badacz ten należał do grupy archeologów, którzy w równej mierze poświęcali się badaniom wykopaliskowym (w południowo-wschodniej Polsce zwłaszcza na cmentarzysku w Bachórzu-Chodorówce, największej w tej części kraju nekropoli z epoki brązu, liczącej 789 zespołów; por. Gedl 1994), prospekcjom powierzchniowym (w okolicach Bachórza, Dynowa, czy Przemyśla; por. Gedl 1998b), jak i problemom analityczo-syntetycznym. Profesor zawsze podkreślał „odmienność” materiałów grupy tarnobrzeskiej w stosunku do źródeł charakterystycznych dla pozostałych grup kręgu łużyckiego (Gedl 1987). Zarówno w zakresie genezy, jak i dalszego rozwoju tego ugrupowania Profesor akcentował ważną rolę wpływów południowych i południowo-wschodnich. Badał również geografię rozmieszczenia stanowisk grupy tarnobrzeskiej. Przy okazji badań w Bachórzu-Chodorówce opisał mikroregionalne zaplecze osadnicze, co pozwoliło Mu na sformułowanie nowatorskich, nie tylko w skali południowo-wschodniej Polski, uwag o organizacji osadnictwa w epoce brązu i roli tzw. wielkich nekropoli (Gedl 1983b; 1987). Był wreszcie inspiratorem i promotorem wielu przedsięwzięć naukowych i organizacyjnych rzeszowskiego ośrodka archeologicznego.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.