Opis
Od ucznia do partnera naukowego i przyjaciela: kontakty Rudolfa Jamki z Józefem Kostrzewskim (1930–1966). W poniższym rozdziale przedstawiono bliskie kontakty Rudolfa Jamki z prof. Józefem Kostrzewskim – wieloletnim liderem poznańskiego ośrodka archeologicznego. W okresie międzywojennym Kostrzewski był dyrektorem Instytutu Prehistorycznego Uniwersytetu Poznańskiego (UP) oraz kierownikiem Działu Przedhistorycznego Muzeum Wielkopolskiego w Poznaniu. Pierwszy znaczący, bo całoroczny pobyt Jamki w Poznaniu (1930–1931) wiąże się z jego stażem w Instytucie, który objął: samodzielne badania wykopaliskowe, redagowanie dwumiesięcznika „Z Otchłani Wieków” oraz udział w II Zjeździe Uczniów Prehistorji na Wyższych Uczelniach (Poznań, 23–26 maja 1931). Pierwsze z tych zadań R. Jamka zrealizował na trzech stanowiskach: Poznań-Dębiec (neolityczna osada kultury wstęgowej kłutej), Miękówko, pow. Poznań (cmentarzysko kultury łużyckiej z młodszej epoki brązu) i Kcynia, pow. Szubin (podpiwniczona chata z XIII wieku). Obowiązki redaktora „Z Otchłani Wieków” R. Jamka objął w połowie 1931 r. (od numeru 1931/4–5) i pełnił je jeszcze na długo po zakończeniu poznańskiego stażu, tj. do numeru 1935/1. Podczas obrad Drugiego Zjazdu Uczniów Prehistorji Jamka był jednym z jego najbardziej aktywnych uczestników. W trakcie dyskusji zgłosił kilka postulatów istotnych dla swego środowiska. Po zakończeniu stażu kontynuował współpracę z J. Kostrzewskim w Poznaniu jako wolontariusz, po czym powrócił do Krakowa. W okresie powojennym obserwujemy szereg dalszych kontaktów R. Jamki ze środowiskiem poznańskim (m.in. udział w II Konferencji Prehistoryków Polskich i w połączonym z nią Zjeździe Delegatów Muzeów Prehistorycznych Związku Muzeów Polskich). W roku 1950 powołano go na członka Instytutu Zachodniego (IZ) w Poznaniu.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.