Opis
Instytut Archeologii UJ powstał w 1971 roku w wyniku połączenia Katedry Archeologii Polski i Katedry Archeologii Śródziemnomorskiej. Była to decyzja administracyjna władz Uczelni, odzwierciedlająca rzeczywisty rozwój kadry naukowej, szczególnie skupionej wokół profesora Rudolfa Jamki, kierownika Katedry Archeologii Polski. Nowo powstały Instytut uzyskał też nową siedzibę – średniowieczny budynek Collegium Minus. Historia archeologii w Uniwersytecie Jagiellońskim sięga 1863 roku, kiedy to starożytnik-archeolog Józef Łepkowski uzyskał habilitację i rozpoczął wykłady z archeologii średniowiecznej. W 1866 roku powołano pierwszą Katedrę Archeologii, a w 1867 roku, dla wsparcia dydaktyki, Łepkowski zorganizował Gabinet Archeologiczny ze zbiorem zabytków i biblioteką. Po śmierci Łepkowskiego w 1894 roku, uniwersytecki status uzyskuje też archeologia klasyczna, dzięki powołaniu w 1897 roku na wakującą po Łepkowskim Katedrę, Piotra Bieńkowskiego. Archeologia prehistoryczna i średniowieczna zniknęła z uczelni aż do 1905 roku, kiedy wykłady z prehistorii rozpoczął Włodzimierz Demetrykiewicz. To właśnie jego uczniowie odegrali kluczową rolę w rozwoju polskiej archeologii pradziejowej, podobnie jak uczniowie Bieńkowskiego w przypadku archeologii klasycznej. W okresie międzywojennym i powojennym archeologia w Uniwersytecie Jagiellońskim rozwijała się dzięki takim badaczom jak S. Gąsiorowski, J. Żurowski, T. Sulimirski i R. Jamka. W latach 60. ujawniła się wielka aktywność badawcza i wydawnicza grona młodych prehistoryków (M. Gedl, J.K. Kozłowski, K. Godłowski), skupionych wokół Rudolfa Jamki, którzy pod jego opieką osiągnęli samodzielność naukową. Utworzenie Instytutu było zwieńczeniem długoletnich starań i zaangażowania wielu uczonych, a jego dziedzictwo to nie tylko dorobek naukowy, ale także kształcenie nowych generacji archeologów i starania o wysoki status archeologii uniwersyteckiej.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.