Nekropolia katolików i protestantów. Cmentarz Świętej Trójcy w Zielonej Górze w świetle najnowszych badań

Opis

Książka prezentuje wyniki multidyscyplinarnych badań archeologicznych nad jednym z zielonogórskich, nieistniejących już, cmentarzy z epoki nowożytnej. Historia kościoła i cmentarza Świętej Trójcy ilustruje złożone procesy przemian religijnych, społecznych i przestrzennych, które miały miejsce w Zielonej Górze (zachodnia Polska) w tej epoce. Nieliczne źródła pisane i ikonograficzne wskazują, że obiekty takiej jako badany cmentarz stanowiły wspólną przestrzeń sakralno-społeczną, silnie uwarunkowaną rywalizacją konfesyjną. Początki nekropolii sięgają roku 1588, jednak relacja czasowa między jego powstaniem a budową kościoła pod tym samym wezwaniem pozostaje niejasna. Świątynia, znana zarówno jako kościół Świętej Trójcy, jak i jako Kościół Polski, pełniła rolę miejsca kultu dla wspólnoty luterańskiej, również dla wiernych posługujących się językiem polskim. Dzieje kolejnych duchownych opiekujących się przybytkiem ukazują bezpośredni wpływ wydarzeń polityczno-religijnych, takich jak wojna trzydziestoletnia i rekatolizacja, na funkcjonowanie parafii oraz cmentarza. W XVIII w. kościół praktycznie przestał być użytkowany, co doprowadziło do jego stopniowej degradacji, osiągającej apogeum w 1809 r., kiedy to został rozebrany. Cmentarz zachował swoją funkcję grzebalną, jednak decyzją władz z 1814 r. został ostatecznie zamknięty, a dwa lata później przejęty przez wspólnotę miejską. Na miejscu nekropolii w XIX w. powstał nowy plac publiczny, znany jako Nowy Rynek, obecnie nazywany placem Słowiańskim.